آن شب پنجره‌ی اتاقم باز مانده بود. بادی آمد که بوی جای دوری داشت؛ بوی برف، بوی سنگ، بوی چیزی که هرگز ندیده بودم. همان باد مرا برد. وقتی چشم باز کردم، دست نداشتم؛ بال داشتم. اول فکر کردم خواب است. بال زدم و هوا زیر پرهایم مثل آب سرد جمع شد و مرا بالا کشید. بلند شدم، بلندتر، تا آنجا که کوه‌ها مثل مشتی خاک زیر پایم ماندند. و همان‌جا بود که فهمیدم من بازم؛ بازی که برای شکار به دنیا آمده، نه برای تماشا. اما بازها آزاد نمی‌مانند.

صیادان توری انداختند که از موی زنان بافته شده بود. من ندیدمش، چون تور را جوری می‌بافند که رنگ آسمان داشته باشد. در تور افتادم و صدای خودم را شنیدم که مثل سوت شکسته‌ای در گلویم گیر کرد.

بعد چهار کار با من کردند، و هر چهار کار را با لبخند کردند:
۱. پلک‌هایم را با نخ به هم دوختند، تا نبینم.
۲. پایم را با بندی چرمی بستند، تا نروم.
۳. مرا در قفسی گذاشتند که میله‌هایش گرم بود، تا فراموش کنم قفس است.
۴. و روزی یک بار، یک دانه‌ی چرب و شیرین در منقارم گذاشتند، تا شکایت نکنم.

راستش را بگویم؟ عادت کردم. آدم یا باز به همه‌چیز عادت می‌کند. آن دانه‌ی روزانه را دوست داشتم. صدای پای صیاد را می‌شناختم و بی‌آنکه بخواهم، بال‌هایم از خوشحالی می‌لرزید. تا شبی که بادی از میان میله‌ها گذشت. همان باد، همان بو. و من، پشت پلک‌های دوخته‌شده، چیزی دیدم؛ مثل خطی از نور که از سمت راست دنیا می‌آمد. سرم را به میله‌ها کشیدم؛ یک بار، ده بار، صد بار. نخ‌ها کشیده شدند، سوختند و پاره شدند. پلک راستم نیمی باز شد؛ فقط نیمی، و همان نیم کافی بود. از لای در قفس، که هیچ‌وقت درست بسته نمی‌شد، بیرون آمدم. بند چرمی هنوز به پایم بود و تا سال‌ها بعد هم بود. با همان بند پرواز کردم. بیابان زیر من دراز شده بود مثل کف دستی که هیچ خطی ندارد.